دانشگاه هوهای شروع زندگی و تحصیل من در خارج از کشور بود. خواسته ای که با همه وجود برایش زحمت کشیده بودم و با شوق و اشتیاق سختی ها و چالش های روزمره را یکی پس از دیگری پشت سر می گذاشتم تا تجربه اش کنم.
از کمی قبل تر شروع کنم!
یکسالی از فارغ التحصیلی ام در مقطع کارشناسی ارشد میگذشت. در یک شرکت مشاور مهندسی در تهران مشغول به کار شده بودم. شرکت مربوط به استاد راهنمایم دکتر حسنی بود که پس از فارغ التحصیلی دعوت ام کرد تا در آنجا مشغول به فعالیت شوم. محیطی امن و دوستانه بود. بیشتر افراد شاغل به کار در شرکت از دانشجویان قبلی دکتر حسنی بودند و این صمیمیت جو شرکت را افزون کرده بود. صبح ها به شرکت می رفتم و مشغول به کار می شدم. عمده کاری که انجام میدادیم مرتبط با شریان های حیاتی مثل خطوط لوله آب و فاضلاب، خطوط انتقال برق و ... بود. تجربه کاری شیرینی بود چون گره خورده بود با پژوهش دانشگاهیمان. در واقع دکتر حسنی فارغ التحصیل مهندسی زلزله شریان های حیاتی از ژاپن بود و به دنبال فعالیت دانشگاهی اش این شرکت را تاسیس کرده بود تا از ظرفیت پژوهشی دانشجویان برای پیشبرد اهداف استفاده شود. انصافا هم شرکت فعال و موثری بود و توانسته بود پایه گذار 11 جلد آیین نامه شریان های حیاتی کشور و چندین پروژه ملی باشد. خدا رو شکر میکنم که چنین محیط کاری سالم و خلاقی برایم بعد از فارغ التحصیلی فراهم شده بود.
در کنار کار روی پروژه ها از راهنمایی ها و کمک های فکری دکتر حسنی هم استفاده میکردیم. موضوع مهاجرت و ادامه تحصیل در مقطع دکتری را از قبل با دکتر حسنی مطرح کرده بودم. خدا را شاهد میگیرم که هیچ حمایت و پشتیبانی ای را در این مسیر از من دریغ نکردند. کمک فکری، مادی، نامه نگاری های دانشگاهی هر آنچه که از دستشان برمی آمد را انجام می دادند. بسیار دلگرم کننده بود و انگیزه من را برای ادامه مسیر مورد علاقه ام دوچندان می کرد.
من که برای چند دانشگاه در چین همزمان اقدام کرده بودم، هر روز ایمیل هایم را چک میکردم و هفته ای چند بار به وبسایت دانشگاه سر می زدم تا شاید خبری از نتیجه درخواستم ببینم. اگرچه دانشجوی مستعدی بودم، نمره زبان، کارهای پژوهشی متنوع، تجربه کاری و ... در رزومه ام موجود بود، ولی با خودم که تنها می شدم، بلند بلند فکر میکردم که آیا وضعیت فعلی ام دانشگاه را راضی می کند تا پذیرش و بورس تحصیلی بدهد؟! بدون بورس تحصیلی نمی شد. محدودیت های مالی اجازه تحصیل با هزینه شخصی نمی داد و این سختی انجام کار را دوچندان کرده بود. گاهی که خستگی کار هم به این افکار اضافه می شد، چنان کم رمق ام میکرد که وقتی به خانه برمیگشتم بدون شام تا صبح میخوابیدم.
دریافت نتیجه از دانشگاه
به اواخر تابستان نزدیک می شدیم. هنوز خبری از نتیجه بررسی دانشگاه ها نشده بود و نگرانی من بیشتر می شد. آخر هفته تصمیم گرفتم به شهرستان برگردم و سری به پدر و مادرم بزنم. دیدنشان کمی آرام ام میکرد. ناهار را همراه پدر و مادر و خانواده خوردیم. عصر بیرون رفتم تا قدمی در شهر بزنم. برگشتنی یک کافی نت سر مسیر بود. گفتم سری بزنم و مجدد سایت دانشگاه را چک کنم. هنوز میزی که پشتش نشستم را به یاد دارم! وبسایت دانشگاه را باز کردم. لیست اسامی پذیرش شدگان اعلام شده بود. از شدت هیجان میلغزید. با چشم در داخل لیست به دنبال اسم خودم میگشتم. اسم ام را دیدم که با حروف بزرگ نوشته شده بود: MAHDI SHADABFAR! پذیرش در مقطع دکتری دانشکده مهندسی عمران! سمت راست جدول را نگاه کردم: Full Scholarship! باورم نمی شد! از شدت خوشحالی با دست محکم روی میز کوبیدم. حقیقتا نمی دانستم چطور شوق ام را نشان دهم. به هر شکلی بود سیستم را بستم و با شوق بیرون رفتم و به سمت خانه دویدم تا به پدر و مادرم خبر دهم. روز فوق العاده ای بود. نه فقط بابت اینکه نتیجه پذیرش ام را گرفته بودم، بلکه بابت گرفتن مزد همه تلاش ها و زحمت هایی که در سال های قبل کشیده بودم، بابت امیدی که در دلم روشن شده بود.
رفتن به چین
طولی نگذشت که برگه پذیرش دانشگاه را از طریق یکی از دوستان ایرانی در چین به دستم رسید. برگه پذیرش را به همراه مدارک دیگر به سفارت چین در تهران بردم و ویزای تحصیلی دریافت کردم. با اشتیاق بلیط سفرم را از هواپیمایی چین جنوبی تهیه کردم، مسیر زیبای تهران-ارومچی-نانجینگ! موعد پرواز با همراهی دوست و همکارم هادی به فرودگاه امام خمینی (ره) رفتم و تهران را به مقصد چین ترک کردم.
هواپیما که در حال بلند شدن بود حس عجیبی داشتم. انگار که داشتم از سرزمین مادری ام کنده می شدم. به پایین نگاه کردم و گفتم سرزمین عزیزم منتظرم باش روزی برمیگردم!
پس از یک پرواز نسبتا طولانی و توقف چند ساعته در ارومچی بالاخره به نانجینگ رسیدم. از فرودگاه که خارج شدم شهر بزرگ و سرسبزی را دیدم که آدم را جذب می کرد. زیبایی مسیر فرودگاه تا داخل شهر به حدی بود که دل قرصم کرد که خانه جدیدم "نانجینگ" اقامت چند ساله خوبی برایم تدارک دیده است.
چون بعد از ظهر بود، نمی توانستم مستقیم به دانشگاه بروم. به همین خاطر به یک هتل رفتم و یک اتاق گرفتم. هنوز اسمش یادم هست: Xikang Hotel، یک هتل بزرگ و مجلل در نزدیکی دانشگاه! یک اتاق دنج و مرتب گرفتم و در آن ساکن شدم. فردای آن روز به دانشگاه رفتم و ثبت نام کردم و اتاقم در خوابگاه را تحویل گرفتم. اینطور شد که زندگی دانشجویی من در دانشگاه هوهای آغاز شد.
از شروع تحصیل تا فارغ التحصیلی
دانشگاه هوهای محیطی زیبا و جذاب داشت. خیلی زود با استاد راهنمایم خانم Yuan Wang آشنا شدم و پژوهش ام را در زمینه مهندسی تونل شروع کردم. جلسات هفتگی دانشجویان دکتری شاید یکی از بهترین خاطره هایی است که از آن دوران در خاطرم مانده. دانشجویان چینی به گرمی من را در جمع خود پذیرفتند و پژوهش من را هم در برنامه های ارائه هفتگی قرار دادند.
در کنار پژوهش و گذراندن دروس تخصصی دوره دکتری، زبان چینی ام را هم به صورت جدی شروع کردم. تقریبا هر روز سر کلاس زبان چینی می رفتم و با زبان آموزان که از کشورهای مختلف آمده بودند تمرین می کردم. این یکی از برکاتی بود که در حین دوران تحصیل نصیبم شد و باعث شد که زبان چینی را یاد بگیرم.
الان که سال ها از فارغ التحصیلی ام در دانشگاه هوهای میگذرد بهتر می توانم بفهمم که لحظه به لحظه و ساعت به ساعتی که برای یادگیری زبان چینی سپری کردم چقدر مفید و اثر گذار بود. خدا را شاکرم که به من همت کافی داد تا این کار را شروع کنم و در حد توانم پیش ببرم. یادگیری زبان چینی تاثیر زیادی بر کیفیت زندگی ام در چین و پس از آن داشت و دامنه ارتباطی ام با همکاران چینی را زیاد کرد.
حرف آخر
من از زندگی چند ساله در نانجینگ و تحصیل در دانشگاه هوهای راضی ام و از همه اساتید و مسئولان این دانشگاه که این فرصت را در اختیارم قرار دادند تا در این دانشگاه مشغول به تحصیل شوم تشکر و قدردانی میکنم. هوهای دریچه ورود من به بخش بین الملل زندگی ام بود که آن را قدر می نهم.
سبد خرید